Weer vrienden bezoek, rijk aan vrienden!

Na mijn vakantie in Alanya en Bodrum had ik nog een week de tijd om aan mn stageverslag te werken, ja helaas moet dat ook gebeuren, het minder leuke gedeelte van de stage.
Toen woensdag 1 augustus kwamen Esther en Nicolette me opzoeken. Alweer een nieuwe lading bezoekers, heerlijk! Iedereen die me op komt zoeken! Zoveel vrienden hebben de moeite genomen om me op te komen zoeken, voel me helemaal rijk aan vrienden! Toppers zijn jullie!
Esther en Nicolette bleven dit keer gewoon bij mij slapen, dat kon nu, ik ben verhuisd en ik mag nu gasten laten slapen en heb 2 slaapbanken, dus Nicolette en Esther sliepen bij mij thuis.
Het weer is hier sinds gister ineens helemaal omgeslagen, krijg flashbacks naar NL… hmm misschien alvast een voorbereiding voor als ik straks weer in NL ben… hoeft niet hoor! Het stormde vannacht, mijn raam vloog zelfs open, al moet ik zeggen dat die ook niet zo stevig vast kan en het regende!

s’Middags voordat ik Esther en Nicolette op zou halen van hun shuttlebus naar Taksim was ik erop uitgetrokken om Turkse koekjes te kopen. Ik dacht nog… zal ik een sjaal meenemen.. ach nee het is niet koud (dat was het ook niet). Dus ik koekjes halen, ik netjes met ingepakte doos met overheerlijk ogende koekjes weer naar buiten… HOOSBUI (voor Turkse begrippen)! *WTF*! Zo erg heb ik het zelfs in de winter nog niet gezien hier… ok in NL is het ongetwijfeld erger, maar toch kwam ik nat thuis!
Ander shirtje aangetrokken en toen Nicolette en Esther opgehaald van Taksim. Dikke knuffel en toen snel weer naar mijn huis om de koffers te droppen. Bij mij thuis alle koffers uitgestalt en Esther en Nicolette na een lange reis kunnen relaxen, ik ben gaan koken, Turks! Jaja sinds ik hier woon, kook ik vaak samen met mn nieuwe huisgenootje, Senem, en zij leert me veel Turkse gerechten te maken. Heerlijk ga ik weer in NL ook doen! Ik had een Turkse aardappelsalade (ok met Hollands tintje) gemaakt en semiz otu (tsja geen idee wat de vertaling is, groen, yoghurt en knoflook zijn de hoofdingrediënten). Was het de eerste avond al dat mijn vriendinnen me hadden geïntroduceerd in het Boonanzaën?

De volgende dag zijn we de wijk Sultan Ahmet ingedoken, de Sultan Ahmet zelf, de Aya Sophia en de omringende bezienswaardigheden. Terrasje en Starbucks hier en daar en de Grand Bazaar. Na een dag rondlopen in Sultan Ahmet en omringende toeristische wijken zijn we doorgelopen naar de Galatabrug, waaronder we uiteraard vis hebben gegeten (ja zelfs ik!) bij het uitzicht van een ondergaande zon schijnend op de skyline van Istanbul.
Na het eten zijn we gaan loungen bij Onnummera met een aantal bijpassende cocktails en biertjes. Heerlijk onderuitgezakt in de poefkussens en de waterpijprook van de buur-zitters naar binnen snuiven, zelf maar niet aan de waterpijp gegaan dit keer.

Vrijdag kwamen we laat opgang met de nodige Boonanza-vertraging (even voor de niet-Boonanza-kennende mensen: Boonanza is een verslavend suf maar leuk kaartspel over het sparen/kweken en verkopen/oogsten van bonen). Uiteindelijk toch in Ortaköy aangekomen. Lekker op een terrasje in de zon gerelaxed en over de markt rondgelopen en wat gegeten in een restaurant.
s’Avonds zijn Nicolette en ik, Esther voelde zich niet lekker, naar Taksim gegaan. Ik had gehoord dat de club (en overdag restaurant) ‘360’ (spreek uit als: three – sixty) een aanrader was, dus Niek en ik daarheen, alle 6 trappen opgelopen en bovenaan ontdekt dat er ook lift was… Was inderdaad wel een mooie club, nou ja vooral heel mooi uitzicht over Istanbul. Na 1 overprized duur biertje besloten we toch maar door te gaan naar een iets goedkopere club, Çineralti!!! Mijn stamkroeg hier! Hihi mn herkent me al, werd vrolijk binnengelaten en meegetrokken naar een goede plek en hoppa gratis rondje van hun! Was vet gezellig!
Zaterdag hebben we dezelfde clubs aangedaan alleen dan in gezelschap met Esther en dezelfde enthousiaste bediening in Çineralti. Leuke mensen!

Zondag is de dag van Pazar hier in Mecidiyeköy en dit keer konden we goed inkopen doen aangezien we met zn drieen waren, mijn huisgenootje was al eerder op de dag gegaan, ze had nog een afspraak. Alle goedkope groentes en fruit weer langsgelopen en gekocht. Heb nog een trolley gekocht voor mijn terugreis, een hele relaxte voor slechts 25 ytl (ongeveer 10€) I love Pazar!
s’Avonds het gekochte eten van de Pazar gekookt en gegeten en weer geboonanzaad (wat is het werkwoord hiervan?)

Maandag zijn we naar de Prinseneilanden gegaan, eerst naar Heybelliada. Volgens Esthers boekje over Istanbul, bleven toeristen hier ongeveer gemiddeld een uur… Ik was er ook nog nooit geweest, dus we dachten ok laten wij ook eens kijken wat er te zien is… Nou niet zo veel dus, we snappen nu waarom er stond ‘toeristen blijven hier ongeveer een uur’ ja want dan gaat de volgende boot… naar Büyükada. Lopend naar het strand langs de zoveel mooie huizen die op het eiland staan. Op het strand leek het ons op een gegeven moment toch wel verstandig om te vragen hoe laat de boot terug naar Istanbul/Kabataş ging, een erg schrikmakend misverstand volgde (strandwacht dacht dat we de boot van het strand naar de haven bedoelden (die dus niet meer ging) en wij hadden dat eerst niet door…).
Gelukkig zijn we gewoon diezelfde avond nog veilig en wel in Istanbul aangekomen.

Maandag, de laatste dag, zijn we de wijk Sultan Ahmet weer ingegaan, de Grand Bazaar weer in. Shoppen en afdingen. Daarna wilden we naar nog een bezienswaardigheid, maar bij nadere kaartinspectie bleek dat we langs/door Aksaray moesten lopen en daar ben ik niet zo’n fan van. Dus besloten we maar naar de Spice-markt, maar onderweg bleek dat dat ook niet zo’n hele beste wijk was en zijn we toch maar weggegaan. Dan maar eten en rond te lopen in Cevahir (werelds een na grootste shoppingmall, waar mn vorige appartement naast stond).

Dinsdagochtend heb ik Esther en Nicolette weer naar de luchthaven (Atatürk) gebracht, met de metro naar Taksim, Funikeler naar Kabatas, tramvay naar Zeytinburnu en metro naar luchthaven… afscheidgenomen, (nou ja zie ze over 2 weken alweer als ik weer naar NL ga) en ik weer terug naar huis. Besloot wel een andere route te nemen, want anderhalf uur (of bijna dan) is wel erg lang over dat stukje…. De alternatieve route (metro naar Bakirköy, daar naar een snelweg gelopen en daar kwam al meteen een bus naar Mecidiyeköy aanrijden) had me binnen 20 minuutjes alweer thuis gebracht!! Woepsie! Dat kon dus inderdaad sneller, maar de heenweg op deze manier zou ik nooit gevonden hebben.

Nu moet ik weer aan mn verslag... nou ja ik ga weer aan het studieontwijkend gedrag wat erbij hoort...
Het zelfschrijvend vermogen van mijn verslag is nog niet zo danig ontwikkeld dat het zichzelf ook daadwerkelijk schrijft... helaas…