Reina, Fenerbahce-Galatasaray, boottour & bruiloft

Reina

Vrijdagavond, weer weekend! Vanavond hadden we wel weer zin in een feestje! We hadden gehoord dat het leuk stappen in Nisantisi is. Marjolein kwam eerst bij mij indrinken. Renee, Beyhan, het vriendje van Beyhan (Jes) en zijn neefje zouden ons dan hier in Sisli ophalen. Dus wij stappen in en rijden vervolgens een compleet andere richting uit….. Heyla waar gaan we heen??? Ortaköy… Juist plannen wijzigen hier dus in een heartbeat.
Dus op naar Ortaköy, daar schenen leuke openlucht clubs aan de Bosphorus te zijn.
En idd!! Wauw uitzicht over de Bosphorus, gelocaliseerd onder de Bosphorus brug, blauwe sterrenhemel boven je hoofd en alles is heel luxe en mooi (…..en duur kwamen we later achter). De vriend van Beyhan en zijn neefje hadden de eerste fles vodka betaald, dus wij zeiden heel enthousiast: “Wij betalen het tweede rondje wel!” Jes: “Ehm lijkt me niet zo’n verstandig idee… die fles kostte 350 ytl…  (= ongeveer 200 €)


Cim bom bom!

Zaterdagmiddag zou de voetbalwedstrijd tussen Galatasaray en Fenerbahçe plaatsvinden in het voetbalstadium van Galatasaray in Mecidiyeköy, bij mij om de hoek dus. We zouden eerst met een hele groep naar de wedstrijd gaan, maar de jongens met wie we ernaartoe zouden gaan, konden geen kaartjes meer regelen. Wij als Galatasaray fans wilden wel graag een keer zo’n wedstrijd meemaken! Gelukkig kon Kadir nog kaartjes voor Renee, Marjolein en mij regelen. En een vriend/bekende van hem zou ook naar de wedstrijd gaan en hij zou dan voor ons zorgen. Aangezien het waarschijnlijk een redelijk gevaarlijke wedstrijd zou zijn (een Fenerbahçe – Galatasaray wedstrijd staat bekend om de vele hooligans).
Ik stapte mijn huisdeur uit en dacht een groepje jongens te zien voetballen in mijn straat… Totdat er allemaal sirenes klonken en er een hele groep politie agenten aan kwamen rennen… Een grote chaos.
Allemaal Galatasaray fans die ook een glimp van de wedstrijd mee wilden maken, hadden zich verzameld in Sisli en Mecidiyeköy (ik woon ongeveer op de grens van Sisli, Mecidiyeköy en Fulya).
In die chaos is het me toch gelukt om die kennis van Kadir te vinden, of beter gezegd hij wist mij te vinden… (is toch wat makkelijker zoeken naar een blond meisje in Istanbul, dan naar een Turkse jongen natuurlijk…)
Ook een grote chaos om het stadium in te komen, mensen die over de deuren heen klommen, ME overal, het allemaal alleen maar erger aan het maken, echt serieus! De politie was nog het ergste van allemaal! Er was een man die gewoon heel rustig een vraag stelde aan een politie agent en hij werd helemaal in elkaar gerost… Door een groep van 8 agenten achter de politiebusjes gebracht… en ik wil niet weten wat daar dan nog gebeurde…
Wij kregen voorrang met naar binnen gaan, er werd omgeroepen of ze de 3 Nederlandse meisjes even voor wilden laten gaan, haha! Dus wij werden netjes en veilig naar binnen gebracht.
We liepen de trap omhoog het stadium in en daar zag je het hele voetbal veld liggen en alle supporters juichend en zingend staan, prachtig gezicht. Wij konden ergens tussen die supporters gaan staan en wij gingen meezingen. Niet dat we de liedjes kenden, maar goed gewoon ladida dan klinkt het ook wel een beetje:”lalala .. sana lala OLSUUUUUN!!” (don’t ask, geen idee) en “Yavsak Fenerbahçe!” (ook geen idee maar denk dat het iets niet aardigs over Fenerbahçe is)
Na een uur meegejuicht te hebben, begon de wedstrijd. Een grote aanfluiting! Nou ja zeg dat men dat voetbal durft te noemen… Ten eerste was het spel niets, er werd maar wat tegen het balletje aangeschopt, de supporters waren ook bepaald niet sportief!! (maar goed wat wil je bij een Galatasaray – Fenerbahçe wedstrijd). In de eerste 20 minuten vielen er al 2 doelpunten voor Fenerbahçe (wat zullen we nou krijgen!!). Er werden waterbekertjes het veld opgegooid, eigenlijk werd van alles het veld opgegooid, maar vooral veel waterbekertjes, zelfs vuurpijlen af en toe! Op een gegeven moment werd de wedstrijd zelfs 20 minuten stilgelegd omdat het te gevaarlijk was. Allemaal supporters hadden tegelijk vuurpijlen opgestoken (zo´n 300 a 400 stuks) en het leek wel of die hele tribune in brand stond (was niet zo maar zo leek het). En ook die pijlen werden het veld opgegooid.
Na 20 minuten ging het spel weer verder. En zo’n 7 minuten voor het einde van de wedstrijd, brook de pleurus los (in ons vak, ja we stonden er midden tussen). Supporters waren de stoelen kapot aan et slaan en gooiden de stukken naar voren. Toen vonden we het wel tijd om ervandoor te gaan. Gelukkig stonden we 2 minuten later buiten, net op tijd blijkbaar, want toen we net buitenstonden gingen alle mobiele telefoons af met vrienden die vroegen of alles nog goed was en of we nog leefden :P Yes alles goed!

Voor de foto´s check: http://www.mijnalbum.nl/Album=7T3XKOMS


Weer een magische bootreis!

Zondagochtend om 11 uur zouden we met de boot van Ayse Yarsuvat, genaamd Leylim, uit varen gaan. Het was super gezellig aan boord! Er waren hapjes en drankjes en raki en de sfeer zat er goed in.
Geweldig mooie uitzichten en toen we richting de Marmaris zee vaarden zagen we in de verte al wat dolfijnen springen, niet zo duidelijk jammer genoeg. Daarna zijn we omgedraaid en over de Bosphorus richting de Zwarte zee gaan varen. Na flink wat uurtjes te hebben gevaren, onder beide Bospohus bruggen door gevaren te zijn, kwamen we dichter bij de Zwarte zee en daar, dit keer heel duidelijk zichtbaar sprongen dolfijnen rond! Ze waren met de golven van andere boten aan het spelen. En toen wij dichterbij kwamen varen, sprongen ze ook rond onze boot. Zo dichtbij! We zaten met onze benen buitenboord en ze zwommen gewoon onder onze voeten! Zoo mooi!! Geweldig!

Na de bootreis zouden we naar een Turkse bruiloft gaan. De bruidegom woonde in Nederland en de bruid in Turkije.
Waarschijnlijk zou het grootste feest nog in Nederland gevierd worden, want het was niet allemaal heel uitgebreid gevierd. Op een Turkse bruiloft is het de gewoonte om goud te geven en er wordt dan omgeroepen wie hoeveel geeft, ja ernstig… Zo van: De Nederlandse vrienden geven 1 goud (muntje) enz…. Normaal gesproken wordt het aansnijden van de taart en het geven van het geld als laatste gedaan, maar bij deze bruiloft werd er begonnen met het aansnijden van de taart en daarna werd het geld gegeven gevolgd door muziek en dans. Al bij al duurde de bruiloft niet zo lang, na een paar uurtjes zijn we weer richting huis gegaan. We voelden ons ook niet echt op ons gemak, bijna alle vrouwen hadden hoofddoekjes om en daar zaten wij tussen... met onze leuke toch best degelijke jurkjes, maar ja… wel leuk om eens meegemaakt te hebben.
Na de bruiloft was ik zo ontzettend moe, dat ik alleen nog maar aan mn bedje kon denken. Op weg naar huis stapten Marjolein en ik de taxi uit op Taksimsquare en ik liep blind van moeheid achter Marjolein aan. Ik moest de metro hebben en Marjolein woont vlakbij Taksimsquare. Onderweg (Taksimsquare overstekend) werden we onderschept door een politiewagen …. Ik dacht nog ‘wat zit Marjolein nou te chit-chatten met die politieagenten ik wil slapen! Dames, jullie paspoorten graag! Ja die hebben we niet bij ons, Marjolein’s tas is 2 weken geleden gestolen en er werd ons toen verteld geen belangrijke dingen in je tas mee te nemen. Nou daar valt paspoort ook onder, leek ons. En waar waren onze paspoorten dan?? Ja thuis. En thuis is waar?? Sisli en Taksim. Nou we waren diep in de problemen, maar de politieagenten wilden wel met ons mee om de paspoorten te gaan halen… ja ammehoela, echt niet dus! “Wonen jullie alleen thuis?” Wat is dit voor onzin, dus ik Kadir (is advocaat) maar eens opgebeld. Gelukkig nam hij op!! Dus ik het hele verhaal (lichtelijk een beetje in paniek aan het raken, ik was moe en wilde slapen en stomme agenten lieten ons niet gaan). Ondertussen vroegen de politieagenten aan Marjolein met wie ik aan de telefoon zat. Marjolein: “Met onze advocaat!!” “Ohw, no problem, no problem!” Ahum ja dat dachten wij ook! Potverdrie!
Toen mochten we eindelijk gaan, Kadir held! Maar ja door al deze commotie had ik mijn laatste metro gemist…

Voor de foto´s check: http://www.mijnalbum.nl/Album=OFSTCYPS