Istanbul, stad naar mn hart!

Als reactie op de post van Fransie:
Wat bevalt me goed aan Istanbul: De mensen zijn hier erg vriendelijk en behulpzaam. Er hangt een geweldige sfeer in Istanbul met al zn mooie silhouets van moskeen, het kabbelende water van de Bosphorus en de vele mooie doorkijkjes tussen de straten door over Istanbul en de Bosphorus. Zo loop je niets vermoedend rond in de gedachten van je eigen wereldje en ineens zie je daar zo hoppa uit het niets een prachtig uitzicht die je adem even wegneemt. Daar kan ik zo intens van genieten! Dat doet je beseven hoe ‘fortunate’ je bent dat je dit zomaar mee mag maken!
Verder doe ik hier erg veel nieuwe, hele andere ervaringen op, die ik in Nederland nooit zou beleven. Door het verblijf in een ander land leer je zoveel!! Zoveel over de cultuur, maar ook over jezelf. Waar je normaal gesproken (ik noem maar wat) 5 jaar over doet of misschien wel helemaal nooit zou leren, leer je hier in 6 maanden.
In Istanbul is er ook nooit een saai moment, er gebeurt zoveel en de tijd gaat hier zo snel. The fraze: “Time flies when you’re having fun” is hier zeker goed van toepassing! Istanbul is echt een magische stad! Als je dan ook s’avonds bij zonsondergang naar boven kijkt bij de Blauwe moskee en je ziet de lampjes op de moskee schijnen en de meeuwen erboven vliegen, zou je je zo voor kunnen stellen, dat het geen meeuwen zijn die daar vliegen, maar vliegende tapijten met fakirs erop. En in gedachten zie je dan de buikdanseressen in de oude harem van de Sultan dansen met hun wapperende dansende sjaals. :)

En wat bevalt me hier minder goed: Turkse mannen hebben de neiging om te gaan staren naar buitenlandse vrouwen. Het feit dat ik ook nog eens enorm blond ben, maakt het gestaar er zeker niet minder om. Daar kan ik maar niet aan wennen… Erg vervelend vind ik het af en toe. Voel me soms net een koe op een veemarkt. Zeker in de minder goede wijken is het erg, daar wordt alles wat buitenlands lijkt, aangezien als (Russische) hoer. Turkije is en blijft natuurlijk wel een Islamitisch land, dus rondlopen in minirokjes zou ik niet zo snel doen hier. Het gestaar wordt er beduidend niet minder om en verder vind ik het ook wat respectloos.
Ook kun je niet altijd iedereen op zn woord geloven, al helemaal niet in de toeristische gebieden als Sultan Ahmet en Sirkici, maar ja die mensen heb je overal in de wereld.


Vlak voor mn vertrek naar Istanbul, had ik zo’n opmerkelijke droom. Ik droomde dat ik al in Istanbul was en dat ik me geweldig voelde, maar zo specifiek geweldig dat ik het helaas met een pen of toetsenbord niet kan omschrijven. De tijd ging als een razende voorbij.
Ik baande me een weg door gebied wat ik nog niet kende, raakte even de weg kwijt om een andere weg in te slaan en leerde zo MIJN weg kennen. Ik weet nog dat ik als advies kreeg dat ik van elk moment moest genieten.
Als ik nu terug denk aan die droom, zie ik hoe die symbolisch toch wel is uitgekomen. Voel me precies zo specifiek gelukkig nu.
Istanbul, her zaman kalbimde olacaksın! Seni çok seviyorum!