Vakantie in ‘eigen land’! Deel 2: Bodrum!

Bodrum 16 juli – 21 juli

Maandag 16 juli vertrok ik om 10 uur s’ochtends met de bus (Pamukkale) richting Mugla en Bodrum. Wat een prachtige route!!! Echt ik kan de juiste woorden niet vinden om uit te beschrijven hoe mooi het land Turkije wel niet is!!! De route was voornamelijk door de bergen en langs de zee. Meteen even gekeken waar ik in de toekomst mijn droomhuis zou willen bouwen. Even voor de mensen die nog niet weten hoe mijn droomhuis er uit ziet: het staat aan de zee met keukenuitzicht op de bergen en bos in de achtertuin, verder is de badkamer ingericht als hammam, maar dat even terzijde :P. Ik heb erg veel eventueel geschikte plekken gezien! Vooral het gebied rondom Fethiye voldoet aan mijn beschrijvingen. Wat een land! Ik had heel vaak gebieden waarin we rondreden waar gewoon nergens in het uitzicht een huis te bekennen was. Of herders die hun geiten en/of schapen uit lieten :D Ik heb mijn ogen uitgekeken.
Gelukkig had ik bij deze reis geen vertraging opgelopen en kwam ik mooi op tijd (zo rond 20.30u) aan op Otogar, Bodrum. Ik stapte de bus uit en zag meteen lieve Marjolein en Renee al staan wachten. De schatten! Vanaf otogar zijn we met een minibus naar ons hotel gereden in Gümbet. We zaten in Ayaz Aqua (voor de mensen die bekend zijn in Gümbet :)) Mooie hotelkamer!! Daar heb ik mijn koffer gedumpt en zijn we wat gaan eten aan het strand in Gümbet.
De volgende dag zijn we met Beyhan, Jess, Marjolein en Renee naar een strand in Turkbuku, een strand waar de high society van Turkije zich verzameld, gegaan. Jess heeft er een verhuurstandje staan, waar je op een banaan kunt, een of ander matras achter een boot aan in het water (marble ofzo?), waterskien en jaja! mijn favoriet WAKEBOARDEN!!! Dus ik stond de hele middag te springen: “Wanneer gaan we nou wakeboarden? Wanneer gaan we nou wakeboarden? Toe nou! Wanneer gaan we nou wakeboarden? Nuhu pleaaaaaaaase?”
Eerst zijn we met een motorbootje de zee opgevaren, super tof was dat! Keihard racen over de golven, heerlijk, WIEHIEUW! Broem broem. Ergens gestopt voor een frisse duik in het super heldere water en daarna weer terug geraced naar het strand. Daar hebben in Turkbuku op een strandstoel liggen zonnen, wat een luxe daar, alles ingericht in het wit. Mannetjes lopen rond om je alles naar de zin te maken. Toen Beyhan ons vertelde wat de gemiddelde Turkbuku-strandbezoeker op een dagje strand daar voor kapitaal uitgeeft, voelde ik me een beetje onwennig… Aj hoe duur is die strandstoel dan??? Gelukkig koste die niks, mijn ijsje was wel 9 ytl (5 € en dat is redelijk prijzig hier voor 2 bolletjes, maar wel heeel erg lekker!)…
En jaaa s’middags kwam Jess dan eindelijk met de verlossende woorden: “Rien, let’s go wakeboarding!”. Nou binnen 2 minuten zat ik met reddingsvest en wakeboard in de boot! YEAH!
Dit was mijn eerste keer poging tot wakeboarden achter een boot. Normaal wakeboard ik op een kabelbaan en de start is daar behoorlijk anders dan de start achter een motorboot. Dus daar moest ik heel erg aan wennen, maar het was erg cool om dat ook eens te proberen, ook al kwam ik niet ver :P Hahaha! Maar heb een poging gedaan! Het was super om weer eens die adrenaline stoot van het wakeboarden door je lichaam te voelen gaan :D WANNEER MAG IK WEER :D :P

De volgende dag zijn we met de zeil/motor boot van Beyhans vader meegegaan op boottour. SUPER!! Heerlijk op het dek liggen zonnen en er waren ook een paar vrienden van Beyhans vader mee. s’Middags zijn we ergens vlak bij een eilandje gestopt om te gaan zwemmen. Het water was er zoooo helder. 8 Meter diep en je kon glashelder de bodem nog zien! Er waren een paar duikbrillen mee, dus we hebben nog een poosje gesnorkeld, wauw wat mooi! Allemaal vissen in allerlei verschillende kleuren! Zee-egels, anemonen en ander onderwaterleven, prachtig! Çok güzel yani!
Ook zijn we daar gaan lunchen, heerlijk, Beyhans vader en zijn vrienden gingen koken, typisch Turkse eitjes bakken (met Turkse worst ed) en broodjes met kaas en zelfs babybel kaasjes! Jammie jammie we hebben heerlijk gesmult! “Elinize saglik” (gezondheid aan hun handen)
Na de lunch zijn we weer verder gaan varen.
s’Avonds zijn we uitgegaan in Gümbet. Misschien dat we op de verkeerde plekken waren, maar ik vond het uitgaan er maar niks. Er waren alleen maar 12 tot 18 jarige Engelsen, een potje gigantisch ordinair aan het zijn! En toen ik een Turks nummer aan vroeg, vertelde de dj doodleuk dat hij helemaal geen Turkse muziek had! WT*… maar we zijn toch in Turkije…

Donderdag 19 juli had ik voor mijn visum geregeld dat ik een dagje naar Kos, Griekenland, heen en weer zou gaan. Op mijn huidige visum kan ik helaas maar 3 maanden blijven en aangezien ik van plan ben 7 maanden te blijven, moest ik mijn visum verlengen (dwz een nieuwe halen). De vorige keer zijn Marjolein, Renee en ik toen met een collega van mij naar Komotini, Griekenland, gegaan. En nu ga ik dus op een dagtripje naar Kos! Om 8 uur s’ochtends kwam de transfer bus me ophalen bij een nabijgelegen hotel en bracht ons naar de haven van Bodrum. Tax free shoppen was ook hier mogelijk, maar mijn portemonee liet dat niet toe, dus ik was maar snel doorgelopen naar de paspoortcontrole en daarna de boot in.
Om een uur of 11 (de boottrip duurde ongeveer een uur, maar we hadden heel lang de tijd gehad in Bodrum voordat de boot vertrok) kwamen we aan op Kos. Er was iemand die tours probeerde te verkopen, daar wilde ik niet aan mee doen, ik trek dr zelf wel op uit, maar ze had wel een kaart, kijk dat is handig!
Als eerste heb ik een of ander toeristisch iets bezocht, genaamd de ‘Hippocrates plane tree’, een boom hele grote boom met een diameter van 12 meter, schijnt dit de grootste Plataan van Europa te zijn. Volgens de inwoners is deze boom geplant door Hippocrates, die in de schaduw ervan les zou hebben gegeven aan zijn leerlingen. Ertegenover staat een ruïne “Ancient Agora”.
Daarna ben ik maar wat euro’s gaan pinnen, kon ook wel wisselen, maar de koers leek echt belachelijk laag! (40 euro voor 110 ytl, ja dat dacht ik niet!) Dus was maar gaan pinnen.
Nadat ik wat geld had gepint, besloot ik een beetje rond te lopen in Kos-stad, wie weet wat ik allemaal tegen zou komen… Nou niet zo heel erg veel denderends. Raakte de weg kwijt en zag vervolgens toen ik een kaart tegenkwam dat ik Kos-stad al bijna uit gelopen was. Overal was het heel stil op straat, men leek wel een siesta te houden ofzo. En het was super warm, dus ik besloot maar even ergens naar binnen te gaan, een internetcafé in.
Na een uurtje internetten ben ik het strand opgegaan. Ik had echt verschrikkelijke spierpijn van het wakeboarden, dus toen ik zag dat er een paar Thaise masseurs rondliepen op het strand ben ik eens even gaan informeren, hmm best betaalbaar, nou voorruit dan maar :P AUAUAUWWWWww! Werd me toch een potje goed onderhanden genomen! Kraak hier en kraak daar, hoppa ja joh draai mn nek ook maar om offf en nog een keer! Offffff Allah allah!
Kos-stad was ook echt een en al Nederlands en Nederlanders. Hollands restaurant hier, gehaktballen daar en overal waren Nederlanders.
Eigenlijk wilde ik ook nog de ‘Temple of Dionysos’ bekijken, maar toen mn Thaise masseur klaar met me was, moest ik me alweer haasten naar het centrum, wilde namelijk ook nog een echte Griekse chocolade crêpe eten! Dus helaas geen Temple of Dionysos… maar wel een echte Griekse chocolade crêpe. En daarna ben ik weer naar de boot gegaan.
Ik had met Marjolein, Renee en Beyhan afgesproken dat ik ze zou ophalen van een spa in het Kadikale resort richting de plaats Kadikalese. Onderweg terug op de boot merkte ik al dat mijn hoofd een hoofdpijn aan het creeeren was, dus ik probeerde wat te slapen. Aangekomen in Bodrum, nam ik eerst de dolmus naar Turgutreis en daarna een dolmus richting Kadikalese.
Aangekomen bij het Kadikale resort, bleek dat nogal een luxe resort te zijn! Daar stond ik dan met mn beachkloffie met een chocoladevlek in mn broek… Ja ik kwam er natuurlijk niet in zo. Na wat telefoontjes heen en weer en af en toe de hoorn aan mij te geven, mocht ik dan eindelijk naar binnen, met als voorwaarde dat ik mijn paspoort daar bij de poort achter liet. Nou vooruit.
Tsjonge jonge wat een complex was dat resort, voelde me inderdaad wat misplaatst in mijn herenzwembroek (met nog steeds de chocoladevlek van de Griekse chocolade crêpe erin) en doorschijnend beachshirtje met gelukkig een hemdje eronder.
Toen Beyhan aan me vroeg of ik mee ging liggen in de wachtkamer om gewoon gezellig met hun te wachten op hun beurt voor de massage, sloeg de migraine in een keer toe, offfff ya ik kon niets meer, kreeg ook maar de helft nog mee. Mensen waren haastig op zoek naar aspirine voor me, maar omdat het een spa was mochten ze die niet afgeven en hadden ze dus ook geen aspirines, boven in het hotel/resort waren ze ook net op. Dus toen bood een van de masseur aan om me een massage tegen migraine te geven. Nou ik had werkelijk zo’n last van mn hoofd dat ik alles wel wilde proberen om er af te komen en een massage klonk nog helemaal niet zo gek, mits ze voorzichtig zouden zijn. Dus daar lag ik dan half in coma van de pijn te genieten van een massage, die wel echt leek te helpen :D Na de massage was ik weer tot rede vatbaar en kon ik weer normaal communiceren enz. Ik had wel nog steeds hoofdpijn, maar ik kon er nu in ieder geval mee om gaan.
Na dit hele gebeuren hadden we een etentje met de eigenaar van het hotel in de planning staan, ik voelde me al een stuk beter en had ook wel honger dus we besloten toch mee te gaan eten. Goede keuze! Het eten was heerlijk! En de eigenaar vertelde ons over een nieuwe resort die hij aan het bouwen was, naast dit huidige resort. Alleen de huizen in het nieuwe resort waren te koop en te huur, dus geen hotel maar huizen. Even later liet hij ons een maquette zien… Off ya die huizen zagen er wel heel erg luxe uit, als je er eentje wilde kopen zou het me niet verbazen dat die tegen een miljoen aan kost… en meneer bouwde er even 102!!! Allah Allah! En hij bood Marjolein een baan aan!
Na het eten moesten we nog weer thuis zien te komen, ah geen probleem, we konden de limousine inclusief chauffeur wel even lenen, hij bracht ons wel helemaal terug naar Gümbet. Naar de poort werd gebeld dat ik mijn paspoort kwam ophalen (dus of ze alvast even klaar wilden gaan staan). En daar kwamen we aanrijden in een vette limousine, raampje naar beneden, ikke in nog steeds mn beachkloffie: “Ehm, mag ik mijn paspoort weer terug, dank je wel” :D hihi!

De volgende dag hebben we weer de hele dag heerlijk aan het strand gelegen op van die enorme poefen. Tegen de avond zijn Beyhan en ik nog naar een beachbar gegaan en hebben we een mojito gedronken. Daarna zijn we terug naar het hotel gegaan om ons te douchen en om te kleden om wat te gaan eten in Bodrum, bij het restaurant van een vriend van Dagan, een collega van Renee. We hebben heerlijk gegeten in dat restaurant en daarna heeft die vriend van Dagan ons nog van alles uitgelegd over het eten en de vis en over zijn legertijd met Dagan.
Daarna zijn we naar een club in Bodrum gegaan, Hadigari. Wat een super club een soort van combinatie tussen onze stamclub in Istanbul, Çineralti en Reina in Ortaköy. Hier hadden ze zeker weten wel Turkse muziek, die ze heel cool aan het mixen waren met drums en acts op het podium. In deze club waren ook voornamelijk Turkse mensen en geen toeristen. Vanaf Hadigari had ook een prachtig uitzicht over de haven van Bodrum. Het was wel net als Reina nogal prijzig, maar ach het was het zeer zeker wel waard!

De volgende middag om 12.00u vertrokken onze bussen weer naar Istanbul. Renee en Marjolein reden met Metro en ik met Pamukkale, dus helaas zaten we niet bij elkaar in de bus, maar toevallig zijn we elkaar nog wel onderweg bij een stop weer tegen gekomen, haha!
Tijdens de busreis was ik nog door oa Izmir en Bursa gereden. Bij Yalova zijn we met bus en al op de pont gestapt en naar Pendik (Aziatische deel van Istanbul) gevaren. Vanaf daar ging het allemaal vrij snel en ik was om half 2 al goed en wel thuis :)

De volgende dag vertrokken Renee en Marjolein alweer richting Nederland, erg raar hoor! We hebben zoveel leuke tijden met elkaar gedeeld en nu ineens zijn ze alweer in Nederland… Wow wat gaat de tijd snel!
Ik ben zondagavond nog voor de laatste keer met Marjolein wat wezen eten bij ons favoriete restaurant aan Istiklal Caddesi, Dilek en daarna moest Marjolein ook weer weg om dr vliegtuig te halen…
Schatjes jullie hebben mijn verblijf hier nog leuker gemaakt, vond het erg fijn dat ik alles met jullie kon delen, mis jullie, Istanbul zonder jullie is even heel erg raar! Maar ik ga nog een leuke tijd hier hebben en dan zie ik jullie snel weer in Nederland! Wat klinkt dat gek (hopelijk niet te snel, want vind het hier geweldig!). En mochten jullie toch nog deze kant op willen komen, er is altijd plek voor jullie hier! Dikke knuffel (zoals toen in Komotini ;) hihi) en dikke kus (K)

Voor foto’s bij dit verhaal kijk op: http://www.mijnalbum.nl/Album=GMQ4QNAX