Vakantie in ‘eigen land’! Deel 1: ALANYA!

Alanya 6 juli – 16 juli

Vrijdag 6 juli, na mijn laatste stagedag bij Netwise zou ik met de busmaatschappij ‘Yildiray’ van Esenler/Istanbul naar Alanya reizen, een busreis van normaal gesproken zo’n 12 a 14 uur. Met een stop in verschillende plaatsen onderweg. Ik ben een keer eerder heen en weer gegaan op dat traject, dus wist wel ongeveer wat me te wachten stond.
Mijn bus zou om 22.30u vanaf Esenler vertrekken, Marjolein en Renee waren nog langsgekomen om me uit te zwaaien en meteen mn nieuwe appartementje even te komen bekijken. Was wel raar om ze achter te laten. Nu kwam het einde van ons Istanbul-avontuur wel heel dichtbij in zicht :( Ik zat in een bus naar Esenler en was nog aan het zwaaien naar mijn lieve vriendinnetjes ze waren net uit zicht, dus ik belde ze op om nog even te zeggen dat ik ze nu al miste; Renee: “Lief je zit in een groene bus!” Ohw ja was even vergeten dat bellen in een groene bus het remsysteem beïnvloed… ladida!

Om 22.30u vertrok de bus vanuit Esenler, ik zat helemaal voorin, direct achter de chauffeur, riant uitzicht over het uitzicht van Turkije :P. Het werd deze ochtend al vroeg licht, dus heb tussen het slapen door veel van het uitzicht meegekregen, ernstig mooi!!!! Ergens ter hoogte van Isparta, kwam de chauffeur erachter dat hij zn telefoon kwijt was… Bus aan de kant van de weg en ‘nee we rijden niet eerder verder tot hij zn telefoon terug had’… Allah Allah! Overal zoeken (zelfs in de bagageruimte… hoe moet ie daar nou terecht zijn gekomen?) goed nergens te vinden… verkeerspolitie erbij. Bus naar een inham in de weg gebracht (we stonden eerst praktisch op de weg stil). Nog niets te vinden… gewone politie werd erbij gehaald en toen de aankondiging kwam dat er ook soldaten van het leger langs zouden komen, raakte ik aardig geïrriteerd! Wat voor een telefoon was dat nou helemaal?? En heeft ie wel onder zn stoel gekeken of heeft ie hem niet gewoon bij een stop laten liggen… voor wij hier allemaal beschuldigd worden van diefstal (wat dus wel al het geval was).Een of ander supersonisch geval ofzo, nee vast gewoon een Nokia uit het jaar nul… maar de wereld moest op zn kop gezet worden hoor! Want stel je voor! Welja hoe duur is zo’n ding nou helemaal! Voor 40 ytl (ongeveer 22 euro) heb je een nieuwe! Maar nee zelfs een of andere minister moest er bij gehaald worden en later ook nog weer vrouwelijke politieagenten, want we moesten allemaal gefouilleerd worden en vrouwen mogen hier in Turkije niet gefouilleerd worden door mannen (netjes!). De mannen werden buiten gefouilleerd en de vrouwen in de bus, als je gefouilleerd was en je tassen doorzocht, moest je buiten de bus wachten. Daar stonden we dus inmiddels al 2,5 uur vertraging te hebben! Iedereen gefouilleerd, maar nee inderdaad nog steeds geen telefoon. Ondertussen werd de bus doorzocht. En verrek welja wat vonden ze daar bij stoel nummer 29!!! Jaja DE TELEFOON!!
Uiteraard ontkenden de passagiers die op die plek zatten hevig dat ze de telefoon hadden gestolen. “Jullie hebben hem niet gestolen? Wie dan wel? Goed als niemand wil bekennen, gaan we naar het politiebureau”. Dus zo gezegd zo gedaan, bus met politie escorte naar het dichtstbijzijnde politiebureau. Ik denkend (ja mn Turks is nog niet zo denderend) dat we die mensen van stoel 29 en 30 bij het politiebureau af gingen zetten… helaas, was het maar zo makkelijk… Bij politiebureau aangekomen had ik al snel zo’n vermoeden dat het toch niet zo makkelijk zou gaan… nee nog steeds niemand had bekend. “Niemand heeft het gedaan?? Ok goed… dan nemen we van iedereen de vingerafdrukken af en wachten we op de uitslag!” WTF!!!!!! Maar maar maar ik moet naar Alanya, ik wil op vakantie! Wachten op al die vingerafdrukken en dan nog op de uitslag gaat zeker wel een dag duren!!! Gelukkig vond de dief dat ook wat te gortig en hij bekende alles, pfieuw! Dus na 5 uur (!!!!!!!! Ja heb even medelijden met me!) vertraging konden we weer verder. Ik verging van de honger en moest als een idioot naar de wc, gelukkig kon dat nog snel op het politiebureau.
De passagiers van de bus waren allemaal wel heel aardig tegen en voor mij, ik hoorde ze steeds zeggen (in het Turks) als er weer een mededeling van een soldaat kwam van wat er nu weer ging gebeuren: “Maar er zit een NLs meisje in de bus, dat kan toch niet!” Turkse mensen zijn heel beschermend tegenover buitenlandse mensen (en dan vooral vrouwen). Ook kreeg ik steeds als eerste wat: mn paspoort terug, moest ik wat eten? Of drinken of naar de wc? Kom maar mee we helpen je wel!
Om 18.30 ipv 12.00 a 13.00u kwam ik EINDELIJK aan in Alanya! Joehoe finally! Werd helemaal gek van die bus!
Meteen het hotel opgezocht, Ozcan hotel, bleek gelukkig maar 300 meter van Otogar (het busstation) te zijn, Pal tegenover Angora beach hotel (voor de mensen die bekend zijn in Alanya, het hotel waar ik andere vakanties had gezetten). Even ingechecked, natuurlijk misverstand over hoe ik nou in vredesnaam in Alanya was gekomen zonder vliegtuig… hoezo was ik alleen? Waar waren mn vriendinnen? Ja die komen wel met het vliegtuig, vannacht pas.
In de hotelkamer meteen mn koffer gedropped, onder de douche gesprongen en toen smste Rolf alweer dat hij beneden in de lobby stond. Gezellig met Rolf uit eten geweest, we liepen over de boulevard, kwamen een restaurant tegen waar bier 3 ytl was en waar ze Turkse muziek draaiden, dus daar zijn we neergeploft met een biertje en ik een pizza erbij. Was na 1 biertje al aangeschoten! Daarna nog even het Alanya nachtleven ingedoken en toen terug gelopen naar het hotel met Rolf, waar zijn fiets nog stond. Ik lag eindelijk diep te slapen, toen ik geklop op de deur hoorde, helemaal versuft doe ik open en 3 vriendinnetjes vliegen me om de hals :D Jeej! Let the party begin!

Alanya was super! Lekker veel op het strand gelegen en in de zee gezwommen. Hammam bezocht, heerlijk heerlijk die verwennerij! Wezen raften, was ook erg cool! Helaas vond de boot het nodig om keihard tegen een overhangende boom aan te knallen, waaraan ik een knalblauwe, bijna zwarte, rechterbil over heb gehouden, AUW AUW AUW! Maar al die kleine watervalletjes en stroomversnellingen waren cool!!! De laatste was de grootste, de jongen die bij ons in de boot zat wilde even patserig doen en dook van het hoogste punt (in de waterval/stroomversnelling) de boot uit en een meisje bij ons in de boot was er nog uitgevallen.
Ook hebben we eindelijk een bezoekje gebracht aan Dimçayi. Dimçayi is een rivier vlakbij Alanya, waar je picknickplaatsen hebt in het water. Ze hebben er drijvende plateaus met van die typisch Turkse kussens, waar je heerlijk kunt relaxen en zwemmen, glijbanen het water in, heerlijk! Maar daar ben ik maar niet aan begonnen met mn pijnlijke blauwe kont. Heerlijk relaxen, het enige wat er nog aan dit perfecte plaatje ontbrak was een waterpijp, dan was het helemaal perfect geweest :D
Uiteraard kan een shopavond ook niet ontbreken aan een vakantie Turkije. We wilden het niet al te laat maken dus waren we gaan shoppen… Op een gegeven moment keek een van ons op haar horloge: “Mensen!! Het is half 2!!” (s’nachts is dat! Ja als ik weer in NL ben, zal ik me weer aan moeten passen aan de NLse shop uren… van 9 of 10 – 17 of 18u wat zijn dat nou voor tijden??? En zondags gesloten… tssss. Hoe komen ze erop :P Als ik dat aan mn Turkse vrienden vertel kijken ze me raar aan: “Ja maar Rieneke, als je werkt, wanneer moet je dan boodschappen doen????” ikke: “Tsja op zaterdag ofzo, meteen voor de hele week…”)
Verder hebben we de burcht bezocht met een eigenaar van een restaurant aan de boulevard, in ruil voor vanavond komen eten bij het restaurant, wilden ze ons wel kosteloos rondleiden rond het kasteel van Alanya! Nou ik zeg ‘good deal’! Dus zo gezegd zo gedaan, wij gingen eten in hun super gezellige restaurant, dikke shows om het eten heen en gratis cocktail aanbiedingen, gratis waterpijpje erbij! En de volgende dag om 15.00u bij het restaurant opgehaald en kregen we een rondleiding door de eigenaar van het restaurant (tenminste ik dacht dat hij de eigenaar was). Heel leuk en interessante rondleiding was dat! Er groeien heel veel vruchtenbomen daar boven op die ‘burcht-berg’. We hebben van alles geproefd, vijgen, druiven, rozemarijn geroken en viagra-vruchten van de viagra-boom geproefd, hahaha! En nog wat vruchten waarvan ik de naam niet ken (oa soort witte bramen ofzo).
Verder heb ik Wikke, MariekeV en Karin natuurlijk even rondgeleid in het uitgaansleven in Alanya, my favorite Bistro Bellman viel het meeste in de smaak! YEAH! Bistro Bellman rules! Maar onze uitgaansavondturen worden hier even gecensureerd ;)

Maandag 16 juli om 10 uur s’ochtends vertrok mijn bus richting mijn volgende vakantiebestemming, Bodrum!

De foto's van Alanya staan onder de volgende link: http://www.mijnalbum.nl/Album=YM7ZTX7X